غروب چشم های تو

تقدیم به مهربانم

azadeh2924 — Tue, 06 Mar 2007 17:07:18 GMT

پیش خودم دل بستمو بهش نگفتم حرفمو

حتی نگاه عاشقش باز نشکست طلسممو

خواستم بگم هر چی که هست مهر سکوتم نشکست

بغضی گلومو باز گرفت من کم شدم اون ننشست

راستش زبونم بند اومد بختک رو واژه سایه کرد

رفت و خلا من رو گرفت من موندم و سکوت درد

هر چی تو فکرم بود نبود خالی شدم از کلمه

خواستم که راحتم کنه خسته شدم یه عالمه

شاید یه لحظه ای دیگه فرصت عاشقی بشه

دوباره یه شانس دیگه شانسه شقایقی باشه

شاید یه جایی یه فرصتی لحظه مجالمون بده

گفتنی رو باید بگم گریه اگه امون بده

تقدیم به مهربانترین مهربان

azadeh2924 — Fri, 23 Feb 2007 09:10:18 GMT

این حرفها رو برای کسی نوشتم که تا حالا این حرف ها رو از زبان من نشنیده

شاید منتظر شنیدن این حرف ها از زبان خودم باشه

شاید الان این متن رو بخونه

"عزیزم دوستت دارم"

امیدوارم بفهمه منظورم با خودش بوده.

می خوام بگم بی تو نمی تونم لحظه ای زنده بمونم

اما زبانم قادر نیست

می خوام بگم قلبم با یاد تو جون می گیره

اما نمی تونم

می خوام فریاد بزنم و بگم دوستت دارم

اما نمی تونم

می خوام بگم از دیدن دردها و غصه هات رنج می برم

اما قادر نیستم

ای کاش قدرت بیانم رو در مقابل تو از دست نمی دادم

ای کاش می تونستم بگم عزیزم خیلی دوستت دارم

اما جرات ندارم

azadeh2924 — Fri, 30 Jun 2006 22:30:18 GMT

سلام به همه ی دوستان خوبم

مدتی بود که نتونستم آپ کنم نا خدا با خدا هم ازدستم عصبانی شد حق هم داره

(ببخشید).خلاصه اینکه دوباره به جمع صمیمی شما برگشتم:)

azadeh2924 — Fri, 30 Jun 2006 22:28:18 GMT

زندگی رسم خوشایندیست

زندگی بال و پری دارد به وسعت مرگ

زندگی پرشی دارد به اندازه ی عشق

زندگی چیزی نیست که لب طاقچه ی عادت از یاد من توبرود

زندگی حس غریبیست که یک مرغ مهاجر دارد

زندگی سوت قطاری است که در خواب پل می پیچد

زندگی گل به توان ابدیت

زندگی ضربه زمین در ضربان دلهاست

زندگی هندسه ی ساده ی تکرار نفس هست

هر کجا هستم باشم هر کجا هستم باشم

آسمان مال من است

پنجره فکر هوا عشق زمین مال من است

آری آری زندگی زیباست

زندگی آتشگهی دیرینه پابرجاست.

گربیفروزیش رقص شعله اش در هر کران پیداست ورنه خاموشست

خاموشی گناه ماست

azadeh2924 — Fri, 30 Jun 2006 22:24:18 GMT

یا عافیت از چشم فسون سازم ده

یا آنکه زمان شکوه پردازم ده

یا درد و غمی که داده ای بازش گیر

یا جان و دلی که برده ای بازم ده

زمستان

azadeh2924 — Sat, 01 Apr 2006 22:15:18 GMT

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت

سرها درگریبان است.

کسی سربرنیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را

نگه جزپیش پا را دید، نتواند،

که ره تاریک و لغزان است.

وگردست محبت سوی کس یازی،

به اکراه آورد دست از بغل بیرون؛

که سرما سخت سوزان است.

نفس،کز گرمگاه سینه می آید برون،ابری شود تاریک

چو دیوار ایستد در پیش چشمانت.

نفس کاین است،پس دیگر چه داری چشم

زچشم دوستان دور یا نزدیک؟

مسیحای جوانمرد من! ای ترسای پیر پیرهن چرکین!

هوا بس ناجوانمردانه سرد است… آی…

دمت گرم وسرت خوش باد!

سلامم را تو پاسخ گوی، در بگشای!

منم من،میهمان هر شبت، لولی وش مغموم.

منم من،سنگ تیپاخورد ه ی رنجور.

منم،دشنام پست آفرینش،نغمه ی ناجور.

نه از رومم،نه از زنگم،همان بیرنگ بیرنگم.

بیا بگشای در،بگشای،دلتنگم.

حریفا!میزبانا!میهمان سال وماهت پشت در چون موج می لرزد.

تگرگی نیست،مرگی نیست.

صدایی گر شنیدی،صحبت سرما ودندان است.

من امشب آمدستم وام بگزارم.

حسابت را کنار جام بگذارم.

چه می گویی که بیگه شد،سحر شد،بامداد آمد؟

فریبت می دهد،بر آسمان این سرخی بعد از سحرگاه نیست.

حریفا!گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است.

و قندیل سپهر تنگ میدان، مرده یا زنده.

به تابوت ستبرظلمت نه توی مرگ اندود،پنهان است.

حریفا!روچراغ باده را بفروز،شب با روز یکسان است.

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت.

هوا دلگیر،درها بسته،سرها در گریبان،دستها پنهان،

نفسها ابر، دلها خسته و غمگین،

درختان اسکلتهای بلورآجین.

زمین دلمرده، سقف آسمان کوتاه،

غبارآلوده مهر و ماه،

زمستان است.

خداحافظ

azadeh2924 — Sun, 12 Mar 2006 10:06:18 GMT

زمانی آرزو میکردم عمر جاویدان داشته باشم زیرا مرگ را پایان

خوشیهایم میدانستم.

وقتی که رفت حتی درباره ی رفتنش چیزی نگفت و بی خبر رفت

دیگر مرگ را پایان غمهایم میدانم.

شما ای خاطرات کهنه و درهم،شما ای خاطرات تلخ و دردآور از من امشب چه

میخواهید در این ظلمت که سخن در گلوی من پیچیده و لبهای من

یخ بسته.

نمی خواهم پدرم بر هم زند چشمان بازم را ،نمی خواهم به چشم مادرم اشکی

پدید آیدو اما نامه ای را که لحظه ای پیش نوشتم زیر لب آهسته می خوانم

"سلام ای عشق پاک من"

دیگر در هیچ دفتر شعری شعرهای مرا نخواهید خواند دیگر در ظلمت شب در

به رویم باز نخواهید کرد و تو ای مادر چشمانت را تا آمدن من به آستانه ی در

نخواهی دوخت و دیگر نخواهی گفت:

بمیرد مادرت ،گشتی اسیر عشق گمنامی و اگر در کوچه وبازار دوستی

سراغ از

من گرفت و گفت:.....کو،

بگو در بستر ناکامی شبی جان داد و مرد ولی تا دم آخر اینچنین می گفت:

خداحافظ عزیزانم خداحافظ عشق خوب من

خداحافظ خداحافظ خداحافظ

عشق عشق می آفریند

azadeh2924 — Sun, 05 Mar 2006 07:35:06 GMT

عشق، زندگی می بخشد

زندگی،رنچ به همراه دارد

رنج،دلشوره می آفریند

دلشوره،جرئت می بخشد

جرئت،اعتماد به همراه دارد

اعتماد،امید می آفریند

امید،زندگی می بخشد

زندگی،عشق می آفریند

عشق،عشق می آفریند

عشق الهی

azadeh2924 — Sat, 11 Feb 2006 00:20:18 GMT

خدایا

سخن گفتن با تو را دوست دارم

عشق ورزیدن به تو را دوست دارم

خدایا

بدون تو همانند قاصدکی سرگردانم

که با وزش باد به هر سویی کشیده می شود

بدون تو زندگیم بی معناست

خدایا

می دانم که بنده ی حقیری هستم

می دانم که لیاقت بندگی تو را ندارم

اما اگر تو هم مرا تنها بگذاری

چه کسی را صدا برنم

چه کسی را بخوانم

مشت بردرخانه ی چه کسی بزنم

دستانم را به سوی چه کسی دراز کنم

خاک کوی درگاهت می شوم

قطره ای باران برای وصل به دریایت می شوم

خدایا

عشقم را بپذیر

عاشقانه صدایت می زنم

و با صدای بلند فریاد می زنم

"اگر تمام هستی را هم جمع کنند

اندازه ی عشق من به تو نمی شود"

از چه گویم

azadeh2924 — Fri, 10 Feb 2006 23:12:30 GMT

از احساساتی که از بیانش عاجزم

از دردی که ازهجران توست

از چشمانی که برای تو می گرید

از اشک های شبانه ام که در غم دوری تو همانند ابر بهاری می بارند

ازلحظه هایی که هر ثانیه اش یک عمر می گذرد

از زبانم که شهامت بیان حرف قلبش به تو را ندارد

تو کیستی که این گونه قلب مرا در دستانت می فشاری

تو چیستی که این گونه بی قرار دیدنت هستم

ای کاش می دانستی که جایگاهت در قلبم کجاست

ای کاش می دانستی تمام این قلبم برای توست

فقط قادرم بگویم دلم برایت خیلی تنگ شده است

و من این دلتنگی برای تو را دوست ندارم